Polska Grupa Zbrojeniowa (PGZ) to spółka akcyjna Skarbu Państwa z siedzibą w Radomiu, która w 2024 roku skupiała 67 podmiotów zależnych, osiągnęła przychody 13,94 mld PLN i zajęła 51. miejsce na liście SIPRI Top 100 największych firm zbrojeniowych świata. Grupę powołano w listopadzie 2013 roku w wyniku konsolidacji państwowych przedsiębiorstw obronnych — jej głównym klientem pozostają Siły Zbrojne RP i Ministerstwo Obrony Narodowej.
Po agresji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku rola PGZ w polskim systemie bezpieczeństwa wyraźnie wzrosła. W ostatnich dwunastu miesiącach Ministerstwo Aktywów Państwowych podpisało z grupą umowy inwestycyjne o łącznej wartości około 7,4 mld PLN, a kolejne projekty o wartości szacowanej na 15–16 mld PLN są w fazie przygotowań — według wypowiedzi wiceministra MAP Konrada Gołoty cytowanej przez portalmilitarny.pl.
Z tego artykułu można dowiedzieć się, kto jest właścicielem PGZ i jak wygląda struktura akcjonariatu, ile spółek i pracowników liczy grupa kapitałowa, jakie są jej najnowsze wyniki finansowe oraz które programy zbrojeniowe — od polonizacji czołgów K2PL po fregaty Miecznik — kształtują jej rozwój do 2030 roku.
·
Kto jest właścicielem Polskiej Grupy Zbrojeniowej (akcjonariat 2024)
Polska Grupa Zbrojeniowa należy w całości do podmiotów Skarbu Państwa — Ministerstwo Aktywów Państwowych dysponuje pakietem 67,89% akcji, Polski Holding Obronny ma 16,61%, a Agencja Rozwoju Przemysłu — 15,50%. PGZ nie ma prywatnych akcjonariuszy.
Trzech akcjonariuszy: MAP, ARP, Polski Holding Obronny
| Akcjonariusz | Udział | Status |
|---|---|---|
| Skarb Państwa via Ministerstwo Aktywów Państwowych (MAP) | 67,89% | większościowy, kontrolny |
| Polski Holding Obronny Sp. z o.o. (PHO) | 16,61% | mniejszościowy |
| Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. (ARP) | 15,50% | mniejszościowy |
| Łącznie podmioty Skarbu Państwa | 100,00% |
Źródło: grupapgz.pl/o-nas/akcjonariusz/akcjonariat (dane za Wikipedia, dostęp 2026-01-02).
Relacja między akcjonariuszami a spółką ma wymiar operacyjny: MAP pełni rolę właścicielską i nadzorczą, natomiast Ministerstwo Obrony Narodowej — jako główny odbiorca — kształtuje portfel zamówień. Współdziałanie obu resortów warunkuje zarówno finansowanie, jak i planowanie zdolności produkcyjnych PGZ.
Dlaczego PGZ nie jest na giełdzie
PGZ nie jest notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie ani na żadnym innym parkiecie. Status spółki akcyjnej nie jest tożsamy z notowaniem giełdowym — PGZ S.A. funkcjonuje jako zamknięty podmiot Skarbu Państwa. Ze względu na strategiczne znaczenie sektora zbrojeniowego dla bezpieczeństwa państwa pełna kontrola publiczna jest utrzymywana przez MAP, ARP i Polski Holding Obronny.
Historia i powstanie PGZ (2013 → dziś)
Polska Grupa Zbrojeniowa powstała 26 listopada 2013 roku w wyniku konsolidacji państwowych przedsiębiorstw obronnych — celem było stworzenie zintegrowanego koncernu zdolnego do realizacji największych zamówień Wojska Polskiego i skutecznej konkurencji na rynkach międzynarodowych.
Konsolidacja polskiej zbrojeniówki w 2013 roku
Przed rokiem 2013 polskie firmy zbrojeniowe działały jako oddzielne podmioty, często bez skoordynowanej strategii. Konsolidacja miała wyeliminować dublowanie kompetencji, obniżyć koszty administracyjne i stworzyć podmiot wystarczająco duży, by uczestniczyć w programach wymagających jednoczesnego zaangażowania kilku specjalizacji — od produkcji kadłubów po systemy elektroniczne. PGZ od początku działała jako holding zarządzający spółkami córkami i wnuczkami we wszystkich segmentach przemysłu obronnego.
Zmiany zarządcze 2024–2025 i prezesura Adama Leszkiewicza
Adam Leszkiewicz objął stanowisko prezesa zarządu PGZ S.A. w maju 2025 roku, zastępując Krzysztofa Trofiniaka — po fali zmian kadrowych, która rozpoczęła się odwołaniem zarządu Sebastiana Chwałka w lutym 2024. Zmiana ta była konsekwencją politycznych przesunięć po wyborach parlamentarnych 2023 roku. Nowe kierownictwo PGZ przyjęło priorytety operacyjne: terminowość realizacji kontraktów, wzmocnienie zdolności B+R oraz budowanie trwałych relacji z partnerami zagranicznymi.
Grupa kapitałowa — 67 spółek w sześciu domenach
Według sprawozdania KRS za 2024 rok grupa kapitałowa PGZ obejmowała 67 spółek zatrudniających łącznie około 19–20 tysięcy pracowników (Wikipedia podaje 19 tys., portal Pracuj.pl — ponad 20 tys.), podzielonych na sześć domen: lądową, powietrzną i przeciwrakietową, morską, broni i amunicji, C4ISR oraz lotniczą.
| Domena | Główne spółki | Wybrane programy / produkty |
|---|---|---|
| Lądowa | Bumar-Łabędy, Huta Stalowej Woli (HSW), Rosomak S.A., OBRUM, WZM, Autosan, Jelcz | K2PL (czołgi), K9PL (haubice), Krab, Rak, Rosomak + ZSSW-30, Borsuk (BWP pływający), WR-40 Langusta, Hardun, Heron, Waran |
| Powietrzna i przeciwrakietowa | PIT-Radwar, Wojskowe Zakłady Elektroniczne (WZE) | Narew (CAMM/CAMM-ER), Wisła (Patriot/IBCS), Pilica/Pilica+ (PSR-A), radary Bystra, SPL, Piorun-Grom |
| Morska | PGZ Stocznia Wojenna (Gdynia), Stocznia Remontowa Nauta | Miecznik (3 fregaty wielozadaniowe) |
| Broni i amunicji | Mesko, Nitro-Chem, Dezamet, Gamrat, Fabryka Broni „Łucznik”-Radom, PCO, Belma, Maskpol, ZM Tarnów | Amunicja małokalibrowa, średniokalibrowa, artyleryjska; PPZR Piorun (eksportowy); proch (fabryka w Pionkach z Eurenco) |
| C4ISR (elektronika, informatyka, cybertechnologie) | PIT-Radwar, OBR Centrum Techniki Morskiej, WZE, WZŁ Nr 1, WZŁ Nr 2, Zurad | Topaz (system zarządzania walką), BMS, IFF |
| Lotnicza | WZL Nr 1 (Dęblin), WZL Nr 2, PZL-Kalisz | Remonty silników turbinowych, bezzałogowce |
Pełna lista spółek grupy dostępna na grupapgz.pl. W skład grupy wchodzą też spółki zarządzające nieruchomościami (m.in. Centrum Bankowo-Finansowe „Nowy Świat” S.A.), niezwiązane bezpośrednio z produkcją zbrojeniową.
Wyniki finansowe i dynamika przychodów 2019–2024
Skonsolidowane przychody PGZ wzrosły z 5,92 mld PLN w 2019 do 13,94 mld PLN w 2024 — wzrost o 135% w sześć lat. Wynik netto przeszedł z -611 mln PLN w 2019 do +1,68 mld PLN w 2024, co potwierdza, że skala kontraktów modernizacyjnych po 2022 roku przełożyła się na rzeczywistą rentowność grupy.
Tabela przychodów i wyniku netto wg KRS (2019–2024)
| Rok | Przychody (mld PLN) | Wynik netto (mld PLN) |
|---|---|---|
| 2019 | 5,92 | -0,61 |
| 2020 | 6,46 | +0,19 |
| 2021 | 6,35 | +0,44 |
| 2022 | 8,35 | +0,44 |
| 2023 | 10,25 | +0,88 |
| 2024 | 13,94 | +1,68 |
Źródło: Skonsolidowane sprawozdanie finansowe KRS 0000489456 (E-KRS Ministerstwa Sprawiedliwości) — za pośrednictwem Wikipedia.
Inwestycje MAP w PGZ — 7,4 mld PLN w ciągu 12 miesięcy
W ostatnich dwunastu miesiącach Ministerstwo Aktywów Państwowych dokapitalizowało spółki PGZ w czterech strumieniach: program Narew otrzymał 3,9 mld PLN (PIT-Radwar, Jelcz, WZE, PCO, ZM Tarnów), amunicja — 2,4 mld PLN (Mesko, Dezamet, Nitro-Chem, Gamrat), a Bumar-Łabędy — 850 mln PLN. Łącznie daje to 7,4 mld PLN według danych cytowanych przez portalmilitarny.pl w wypowiedzi wiceministra MAP Konrada Gołoty.
Plan kolejnych inwestycji — 15–16 mld PLN
W przygotowaniu są kolejne projekty inwestycyjne na poziomie 15–16 mld PLN. Zakres obejmuje m.in. instrument SAFE (Security Action for Europe), wielkopolskie centrum pancerne (Wojskowe Zakłady Mechaniczne i Zakłady Cegielskiego w Poznaniu — szacowany koszt ok. 600 mln PLN), bazę komponentową amunicji w Nitro-Chem (ok. 2 mld PLN) oraz remonty zakładów w WZL Nr 1 w Dęblinie (120 mln PLN) i Belmie (300 mln PLN).
Pozycja PGZ na liście SIPRI Top 100
W rankingu SIPRI Top 100 Arms-Producing Companies 2024 (opublikowanym w 2025 roku przez Sztokholmski Instytut Badań nad Pokojem) PGZ zajęła 51. miejsce. Dla kontekstu: SIPRI klasyfikuje firmy według przychodów ze sprzedaży uzbrojenia i usług wojskowych. PGZ jest w tym zestawieniu pierwszym podmiotem z Europy Środkowo-Wschodniej, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce największych producentów uzbrojenia na świecie.
Programy zbrojeniowe — domena lądowa
W domenie lądowej PGZ realizuje cztery flagowe programy: polonizację czołgów K2PL (Bumar-Łabędy), polonizację haubic K9PL (Huta Stalowej Woli), produkcję nowego bojowego pływającego wozu piechoty Borsuk (HSW, kontrakt MON na 111 sztuk z marca 2025) oraz modernizację rodziny Rosomaków z systemem ZSSW-30.
Program K2PL — polonizacja czołgu K2 Black Panther (Bumar-Łabędy)
Program K2PL to polonizacja koreańskich czołgów K2 Black Panther — kamień milowy w odbudowie zdolności produkcji czołgów w Polsce. Głównym ośrodkiem produkcyjnym jest Bumar-Łabędy w Gliwicach. Transfer technologii (ToT) przebiega etapami: od montażu i integracji systemów, przez produkcję wybranych komponentów, aż po pełną produkcję czołgów z wykorzystaniem polskich podzespołów. Harmonogram zakłada realizację tego procesu do 2030 roku, a pierwsze polonizowane czołgi mają trafić do Wojska Polskiego po 2026 roku.
Realizacja K2PL wymaga rozbudowy infrastruktury Bumar-Łabędy: nowych hal montażowych, linii produkcyjnych i laboratoriów B+R. Równolegle zakład przygotowuje się do serwisowania i modernizacji czołgów Leopard 2. Bumar-Łabędy w ostatnim cyklu inwestycyjnym MAP otrzymał dokapitalizowanie w wysokości 850 mln PLN.
Program K9PL — polonizacja haubic K9 Thunder (HSW + system Topaz)
Huta Stalowej Woli odpowiada za krajową produkcję haubic Krab i moździerzy Rak — i to ona pełni wiodącą rolę w programie K9PL, polonizacji koreańskich haubic K9 Thunder. Wyróżnikiem programu jest integracja z polskim systemem zarządzania walką Topaz, co zapewnia pełną interoperacyjność z pozostałymi systemami artyleryjskimi Wojska Polskiego.
HSW rozwija równolegle systemy wsparcia: zestawy WR-40 Langusta (wieloprowadnicowe wyrzutnie rakietowe) i komponenty do nowoczesnej amunicji. We współpracy z Mesko zakład zwiększa krajową produkcję amunicji artyleryjskiej.
Program Borsuk — nowy bojowy pływający wóz piechoty (HSW)
Borsuk to nowy bojowy pływający wóz piechoty (BWP) produkowany w Hucie Stalowej Woli. W marcu 2025 roku Ministerstwo Obrony Narodowej podpisało z PGZ kontrakt na 111 sztuk — pierwsze egzemplarze mają trafić do Wojska Polskiego jeszcze w 2025 roku (komunikat MON z 27.03.2025, gov.pl). Borsuk zastępuje sowieckie BWP BMP-1, zachowuje zdolność pływania i jest przystosowany do integracji z systemem wieżowym ZSSW-30. Program uzupełnia lukę w domenie lądowej: Polska dotychczas nie dysponowała krajową produkcją współczesnego BWP.
Modernizacja Rosomaków — ZSSW-30, Legwan, NKTO
Kołowy transporter opancerzony Rosomak produkowany przez Rosomak S.A. przechodzi modernizację z integracją Zdalnie Sterowanego Systemu Wieżowego ZSSW-30, wyposażonego w armatę 30 mm — co znacząco zwiększa siłę ognia i możliwości operacyjne pojazdu. Równolegle rozwijany jest Legwan — lekki kołowy transporter opancerzony uzupełniający segment pojazdów specjalnych. W perspektywie do 2030 roku PGZ pracuje nad projektem NKTO (Nowy Kołowy Transporter Opancerzony), który docelowo zastąpi Rosomaki. Portfel pojazdów uzupełniają transportery niszowe Hardun, Heron i Waran.
Programy zbrojeniowe — obrona powietrzna i przeciwrakietowa
PGZ realizuje trzy główne programy obrony powietrznej: krótkiego zasięgu Narew (rakiety CAMM/CAMM-ER, partner MBDA), średniego zasięgu Wisła (system Patriot z technologią IBCS) oraz Pilica i Pilica+ (PSR-A) — uzupełnieniem są zestawy Piorun-Grom oraz radary Bystra i SPL produkowane przez PIT-Radwar.
Program Narew — krótki zasięg (CAMM, CAMM-ER, MBDA)
Program Narew to system obrony powietrznej krótkiego zasięgu — jeden z priorytetów modernizacji Wojska Polskiego. W partnerstwie z brytyjskim koncernem MBDA (umowa partnerska z listopada 2023) PGZ realizuje transfer technologii do produkcji wyrzutni i głównych komponentów rakiet CAMM oraz CAMM-ER. Celem jest osiągnięcie niezależności w utrzymaniu, a perspektywicznie — w produkcji tych strategicznych pocisków. Dokapitalizowanie programu Narew przez MAP wyniosło w ostatnim roku 3,9 mld PLN (PIT-Radwar, Jelcz, WZE, PCO, ZM Tarnów). Spółki grupy budują zdolności do montażu, testowania i serwisowania rakiet, by długoterminowo wspierać eksploatację systemu przez Wojsko Polskie.
Program Wisła — średni zasięg (Patriot, IBCS)
W programie Wisła — systemie obrony powietrznej średniego zasięgu opartym na rakietach Patriot — PGZ uczestniczy w realizacji offsetów. Odpowiada za produkcję elementów wyrzutni, kontenerów transportowych oraz prace serwisowe i integracyjne. W realizacji offsetów szczególne miejsce zajmują PIT-Radwar i Wojskowe Zakłady Elektroniczne. Integracja systemu Patriot z technologią IBCS (Integrated Battle Command System) daje Wojsku Polskiemu pełną interoperacyjność i efektywne zarządzanie wielowarstwową obroną powietrzną — PGZ buduje kompetencje w zakresie integracji i obsługi tego systemu.
Program Pilica i Pilica+ (PSR-A)
Pilica i Pilica+ (PSR-A — Przeciwlotniczy System Rakietowo-Artyleryjski bliskiego zasięgu) uzupełniają architekturę obrony powietrznej Wojska Polskiego o najniższy pułap. W lipcu 2024 roku Ministerstwo Obrony Narodowej podpisało umowę na logistyczne wzmocnienie programu Pilica (komunikat MON z 04.07.2024, gov.pl). Program angażuje spółki PGZ specjalizujące się w systemach artyleryjskich i elektronicznych.
Radary PIT-Radwar (Bystra, SPL)
PIT-Radwar S.A. jest krajowym liderem w dziedzinie radiolokacji. Produkuje mobilny radar rozpoznania powietrznego Bystra oraz SPL (System Pasywnej Lokalizacji) — urządzenia niezbędne dla systemów wczesnego ostrzegania i rozpoznania. Priorytetem firmy są inwestycje w technologie anty-stealth i rozwijanie możliwości wykrywania bezzałogowych statków powietrznych (dronów).
Program Miecznik — fregaty wielozadaniowe (domena morska)
Program Miecznik to budowa trzech wielozadaniowych fregat dla Marynarki Wojennej RP w PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni — przy partnerstwie technologicznym z firmami Babcock, Thales i MBDA. Jest to największy projekt w historii polskiego przemysłu okrętowego.
PGZ Stocznia Wojenna realizuje modernizację infrastruktury stoczniowej: nową halę kadłubową wyposażoną w specjalistyczne urządzenia do obróbki stali i montażu bloków kadłuba. Program opiera się na transferze know-how od partnerów zagranicznych, co umożliwia budowę fregat w Polsce przy równoczesnym rozwijaniu krajowych kompetencji w konstruowaniu złożonych okrętów wojennych. Harmonogram zakłada zwodowanie pierwszej fregaty w drugiej połowie dekady — dokładne daty podlegają potwierdzeniu przez MON.
Amunicja i bezpieczeństwo łańcucha dostaw
Po doświadczeniach wojny w Ukrainie odbudowa krajowych zdolności produkcji amunicji stała się priorytetem PGZ — Mesko i Nitro-Chem mają rozbudować linie amunicji małokalibrowej, średniokalibrowej i artyleryjskiej, a fabryka prochu w Pionkach buduje kompetencje w partnerstwie z francuskim Eurenco.
Modernizacja Mesko i Nitro-Chem
Mesko S.A. i Nitro-Chem S.A. to główne ogniwa krajowego łańcucha dostaw amunicji. W ostatnim cyklu inwestycyjnym MAP przeznaczył na dokapitalizowanie spółek amunicyjnych (Mesko, Dezamet, Nitro-Chem, Gamrat) łącznie 2,4 mld PLN. Planowane jest zwiększenie zdolności produkcyjnych w zakresie amunicji małokalibrowej, średniokalibrowej i artyleryjskiej do poziomu gwarantującego zaopatrzenie Sił Zbrojnych RP bez uzależnienia od importu. W kolejnym etapie inwestycji Nitro-Chem ma otrzymać ok. 2 mld PLN na bazę komponentową amunicji.
Fabryka prochu w Pionkach — współpraca z Eurenco
Współpraca z francuskim Eurenco przy budowie nowej fabryki prochu w Pionkach zwiększa autonomię przemysłową PGZ. Uruchomienie fabryki ma zminimalizować zależność od importu materiałów wybuchowych i zapewnić stałe dostawy surowców do produkcji amunicji. Strategiczna współpraca z BAE Systems obejmuje dodatkowo dostawy komponentów do pocisków artyleryjskich.
Eksport, współpraca międzynarodowa i hub remontowy dla Ukrainy
Flagowym produktem eksportowym PGZ jest przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy Piorun (Mesko), sprzedawany m.in. do Brazylii, a od 2022 roku grupa pełni rolę hubu remontowego sprzętu posowieckiego i natowskiego dostarczanego Ukrainie.
PGZ angażuje się we wsparcie Ukrainy jako centrum remontowe zarówno dla sprzętu posowieckiego, jak i natowskiego. Doświadczenie w serwisowaniu i modernizacji różnych typów uzbrojenia pozwala utrzymywać zdolności bojowe ukraińskiej armii. Polska planuje budowę długoterminowej współpracy z Ukrainą w zakresie produkcji i modernizacji uzbrojenia — co wzmacnia pozycję PGZ jako dostawcy zdolności utrzymaniowych i remontowych w regionie.
Strategia polonizacji zagranicznych systemów — K2PL, K9PL i Narew — podnosi atrakcyjność oferty PGZ dla państw szukających partnerów zdolnych do transferu technologii i wspierania lokalnego przemysłu obronnego. Kontrakty z Rumunią i innymi krajami regionu NATO są przedmiotem negocjacji w ramach programów europejskiej współpracy zbrojeniowej.
Konsolidacja domenowa i Strategia Rozwoju Przemysłu Obronnego (SRPO 2026–2030)
Ministerstwo Aktywów Państwowych prowadzi reformę struktury PGZ, której celem jest podział grupy na sześć wyspecjalizowanych domen i racjonalizacja liczby spółek — równolegle międzyresortowy zespół pod nadzorem MAP, MON, MRiT i MF przygotowuje Strategię Rozwoju Przemysłu Obronnego na lata 2026–2030 (projekt w uzgodnieniach od lutego 2026).
Konsolidacja domenowa zakłada m.in. włączenie WZŁ Nr 2 do PIT-Radwaru, włączenie Wojskowych Zakładów Inżynieryjnych i Autosanu do HSW oraz stworzenie wielkopolskiego centrum pancernego (Wojskowe Zakłady Mechaniczne i Cegielski Poznań — szacowany koszt ok. 600 mln PLN). Celem jest ograniczenie kosztów administracyjnych, ujednolicenie standardów i skoordynowanie inwestycji B+R w ramach każdej domeny.
Fundacja PGZ prowadzi równolegle działania z zakresu CSR: inicjatywy edukacyjne, społeczne i proobronne budujące zaplecze kapitału ludzkiego dla przemysłu zbrojeniowego.
Perspektywy PGZ do 2030 — szanse i ryzyka
Do 2030 roku PGZ ma szansę umocnić pozycję jako jeden z największych europejskich koncernów obronnych, jeśli zrealizuje programy K2PL, K9PL, Borsuk, Narew i Miecznik — głównymi ryzykami pozostają deficyt wykwalifikowanej kadry inżynierskiej, presja inflacyjna na koszty produkcji i tempo decyzyjne na linii MAP–MON–PGZ.
Szanse strukturalne do 2030 roku:
- dynamiczny wzrost budżetów obronnych w Polsce (4% PKB) i pozostałych państwach NATO,
- portfel programów modernizacyjnych Sił Zbrojnych RP — czołgi, haubice, BWP, obrona powietrzna, fregaty,
- transfer zaawansowanych technologii od koreańskich, brytyjskich i francuskich partnerów (ToT),
- potencjał eksportowy na rynki wschodzące oraz do krajów NATO poszukujących zdolności produkcyjnych w Europie.
Ryzyka operacyjne i systemowe:
- ogromne zapotrzebowanie inwestycyjne — zarządzanie płynnością przy długoterminowych projektach,
- rosnące koszty materiałów, energii i presja inflacyjna na marże,
- niedobory wykwalifikowanej kadry inżynierów i techników przemysłu zbrojeniowego,
- zakłócenia w globalnych łańcuchach dostaw komponentów specjalistycznych,
- tempo procesów decyzyjnych w trójkącie MAP–MON–PGZ przy skali równoległych programów.
FAQ — najczęstsze pytania o Polską Grupę Zbrojeniową
Do kogo należy Polska Grupa Zbrojeniowa?
Polska Grupa Zbrojeniowa należy w całości do podmiotów Skarbu Państwa — Ministerstwo Aktywów Państwowych dysponuje 67,89% akcji, Polski Holding Obronny ma 16,61%, a Agencja Rozwoju Przemysłu — 15,50%. Grupa nie ma prywatnych akcjonariuszy. Nadzór właścicielski sprawuje MAP, natomiast Ministerstwo Obrony Narodowej jest głównym odbiorcą i strategicznym partnerem po stronie zamawiającego.
Kto wchodzi w skład Polskiej Grupy Zbrojeniowej?
W 2024 roku grupa kapitałowa PGZ obejmowała 67 spółek zależnych w sześciu domenach: lądowej (Bumar-Łabędy, Huta Stalowej Woli, Rosomak S.A., Jelcz, WZM, Autosan), powietrznej (PIT-Radwar, Wojskowe Zakłady Elektroniczne), morskiej (PGZ Stocznia Wojenna, Stocznia Remontowa Nauta), broni i amunicji (Mesko, Nitro-Chem, Dezamet, Fabryka Broni „Łucznik”-Radom), C4ISR (PIT-Radwar, OBR Centrum Techniki Morskiej, WZŁ Nr 1 i 2) oraz lotniczej (WZL Nr 1, WZL Nr 2, PZL-Kalisz). Łącznie grupa zatrudnia około 19–20 tysięcy pracowników.
Czy Polska Grupa Zbrojeniowa jest na giełdzie?
Nie — Polska Grupa Zbrojeniowa nie jest notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie ani na żadnej innej giełdzie. Status spółki akcyjnej nie jest tożsamy z notowaniem giełdowym. PGZ pozostaje w pełni spółką Skarbu Państwa kontrolowaną przez MAP, Polski Holding Obronny i Agencję Rozwoju Przemysłu — co wynika ze strategicznego znaczenia sektora zbrojeniowego dla bezpieczeństwa państwa.
Jakie są polskie koncerny zbrojeniowe?
Polski przemysł zbrojeniowy obejmuje obok PGZ — największego państwowego koncernu (67 spółek, 13,94 mld PLN przychodów w 2024) — także podmioty prywatne i powiązane z państwem: Grupę WB (drony, systemy łączności), Lubawę S.A. (sprzęt indywidualny żołnierza) oraz specjalistyczne firmy zaangażowane w modernizację Wojska Polskiego. Według sprawozdań branżowych prywatni producenci mają coraz silniejszą pozycję w dostawach dla MON, jednak PGZ pozostaje największym podmiotem pod względem przychodów i liczby spółek.