Karboksyterapia polega na podaniu dwutlenku węgla pod skórę lub śródskórnie za pomocą cienkiej igły. Gaz nie jest tu substancją czynną w rozumieniu farmakologicznym – nie zostaje w tkance i nie wchodzi w reakcje z jej składnikami. Metoda wykorzystuje reakcję organizmu na miejscowy wzrost stężenia dwutlenku węgla, a więc zjawisko fizjologiczne, które zachodzi u każdego człowieka niezależnie od zabiegu.
Tekst opisuje mechanizm i pochodzenie metody. Nie zawiera wskazań, oceny skuteczności ani informacji o kwalifikacji do zabiegu – tym zajmuje się lekarz.
Jak metodę definiuje piśmiennictwo
Przeglądy dermatologiczne posługują się definicją węższą niż potoczne rozumienie słowa „zabieg z dwutlenkiem węgla”. W opracowaniu opublikowanym w 2023 roku w Journal of Cosmetic Dermatology karboksyterapia określona jest jako śródskórne lub podskórne mikroiniekcje sterylnego, oczyszczonego dwutlenku węgla. Istotne są tu trzy słowa. Gaz musi być jałowy i oczyszczony, a droga podania prowadzi przez skórę, nie po niej.
To rozróżnienie ma znaczenie praktyczne, bo w ostatnich latach pojawiły się preparaty i maski działające powierzchniowo, opisywane tą samą nazwą handlową. Przegląd opublikowany w 2026 roku w Plastic and Reconstructive Surgery odnotowuje je jako osobną, nowszą postać metody i odróżnia od klasycznej drogi przezskórnej. Wspólna nazwa nie oznacza więc wspólnego sposobu podania.
Skąd pochodzi metoda
Karboksyterapia wywodzi się z praktyk uzdrowiskowych opartych na kąpielach w wodach naturalnie nasyconych dwutlenkiem węgla, obserwowanych w europejskich kurortach zdrojowych. Zauważona wtedy reakcja skóry – zaczerwienienie i ocieplenie obszaru zanurzonego w wodzie – skłoniła do prób podawania gazu bezpośrednio do tkanki, zamiast liczyć na jego przenikanie przez powierzchnię ciała. Z tej drogi rozwinęła się dzisiejsza forma zabiegu, w której dawkę i tempo podania kontroluje urządzenie.
Na czym opiera się mechanizm
Miejscowy wzrost stężenia dwutlenku węgla powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwiększenie przepływu krwi w obrębie obszaru poddanego zabiegowi. Towarzyszy temu zjawisko opisane w fizjologii jako efekt Bohra – wzrost stężenia dwutlenku węgla i związany z nim spadek pH obniżają powinowactwo hemoglobiny do tlenu, przez co tlen łatwiej oddawany jest tkankom. Mechanizm ten działa w organizmie stale i odpowiada za wymianę gazową w mięśniach podczas wysiłku, a zabieg jedynie wywołuje go miejscowo.
Nazwa zjawiska pochodzi od duńskiego fizjologa Christiana Bohra, który opisał je na początku XX wieku, a więc na długo przed powstaniem jakiegokolwiek zabiegu kosmetycznego. To samo zjawisko przywoływane jest we wszystkich trzech przeglądach piśmiennictwa cytowanych na końcu tekstu jako podstawowe wyjaśnienie działania metody. Opisany jest przy tym mechanizm, czyli droga, którą organizm reaguje, a nie wielkość efektu klinicznego.
W opisach zabiegu pojawia się też pojęcie neowaskularyzacji, czyli tworzenia nowych naczyń krwionośnych w odpowiedzi na powtarzane bodźce. To proces rozłożony w czasie i zależny od liczby sesji, a nie efekt pojedynczego podania gazu.
Co i w jakiej liczbie zbadano
Skalę dotychczasowych badań pokazuje przegląd systematyczny opublikowany w 2025 roku w czasopiśmie Dermatologic Surgery. Autorzy przeszukali bazę PubMed za okres od stycznia 2018 do lipca 2023 i zakwalifikowali 41 prac. Rozkład tematyczny tych prac wyglądał następująco:
- 14 prac – odmładzanie twarzy,
- 17 prac – cellulit, blizny i miejscowo nagromadzona tkanka tłuszczowa,
- pozostałe prace – inne opisywane stany.
Przegląd narracyjny z 2026 roku, oparty na 32 pracach, wskazuje na podobne obszary zainteresowania, wymieniając odmładzanie okolicy oczodołowej i twarzy oraz lipolizę.
Sama liczba publikacji nie mówi jednak nic o sile dowodu. Autorzy przeglądu z 2026 roku odnotowują wprost, że prace są na tyle niejednorodne, iż nie dało się przeprowadzić syntezy ilościowej i wybrano formę przeglądu narracyjnego. Jest to informacja o stanie wiedzy, nie o zabiegu – piśmiennictwo istnieje, ale nie tworzy jednolitego zestawu porównywalnych wyników.
Gdzie bywa stosowana
W kosmetologii i medycynie estetycznej zabieg wykonywany jest najczęściej w obrębie twarzy, szyi, okolicy oczu oraz obszarów ciała, na których skóra utraciła jędrność. W piśmiennictwie opisywane są także zastosowania w zakresie zaburzeń krążenia obwodowego, prowadzone w warunkach medycznych i wykraczające poza kosmetologię. Rozstrzygnięcie, czy metoda jest właściwa w konkretnej sytuacji, wymaga oceny lekarskiej – tekst tej oceny nie zastępuje.
Jak wygląda przebieg
Zabieg polega na serii nakłuć igłą o niewielkiej średnicy, przez którą podawana jest odmierzona ilość gazu. Podanie odczuwane bywa jako rozpieranie lub pieczenie w obrębie nakłucia, ustępujące po kilkunastu minutach od zakończenia. Po zabiegu w miejscu podania utrzymuje się zaczerwienienie, czasem wyczuwalne pod palcami przemieszczanie się gazu w tkance, które zanika w miarę jego wchłaniania.
Metodę opisuje się jako zabieg wykonywany w seriach – pojedyncze podanie ma charakter jednorazowego bodźca, a opisywane w literaturze efekty odnoszą się do cykli powtarzanych w odstępach. Liczba sesji, odstępy i objętość gazu są parametrami ustalanymi indywidualnie w gabinecie.
Źródła: N. Bagherani, B.R. Smoller, G. Tavoosidana, A. Ghanadan, U. Wollina, T. Lotti, „An overview of the role of carboxytherapy in dermatology”, Journal of Cosmetic Dermatology 2023, tom 22, strony 2399–2407, identyfikator PubMed 36999460. P. Susini i wsp., „Carboxytherapy in dermatologic surgery and aesthetic medicine. Current knowledge and future perspectives”, Dermatologic Surgery 2025, tom 51, strony 673–678, identyfikator PubMed 40062597. R. Sherif, N.G. Kumar, D. Weir, R.J. Rohrich, „Carboxytherapy in aesthetic medicine and aesthetic surgery. A narrative review”, Plastic and Reconstructive Surgery 2026, identyfikator PubMed 42154480. Stan na 16 sierpnia 2026 roku.