BlaBlaCar w części dotyczącej wspólnych przejazdów prowadzi francuska spółka Comuto SA, która w swoim Regulaminie zastrzega, że nie jest przewoźnikiem ani stroną umowy między kierowcą a pasażerem. Tak stanowi polska wersja Regulaminu obowiązująca od 15 czerwca 2026 roku, stan na 18 września 2026 roku. Pasażer nie płaci za bilet, lecz wnosi „Udział w kosztach”, czyli kwotę ustaloną przez kierowcę i ograniczoną, według tego samego dokumentu, do kosztów rzeczywiście ponoszonych w związku z przejazdem.
Regulamin platformy i polskie ustawy operują różnymi pojęciami. Ustawa o transporcie drogowym definiuje transport drogowy jako działalność gospodarczą, Kodeks cywilny wiąże umowę przewozu z przedsiębiorstwem przewoźnika i wynagrodzeniem, a ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych opisuje odpowiedzialność z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu. Żadna z tych ustaw ani Prawo przewozowe nie posługują się pojęciem wspólnego przejazdu, współdzielenia kosztów ani udziału w kosztach przejazdu.
Obie warstwy istnieją niezależnie od siebie. Zasady rozliczenia i rezerwacji określa Regulamin spółki, natomiast to, z czyjego ubezpieczenia pokrywana jest szkoda pasażera po wypadku, wynika z ustawy i nie zależy od treści Regulaminu.
Kto prowadzi platformę i jaką rolę przypisuje sobie w Regulaminie
Wydawcą platformy jest Comuto SA, spółka akcyjna wpisana do Rejestru Handlowego i Spółek w Paryżu pod numerem 491 904 546, z siedzibą przy 84 avenue de la République w Paryżu, reprezentowana, według art. 17 Regulaminu, przez Dyrektora Generalnego Nicolasa Brussona. Dla Polski Regulamin wskazuje dwa podmioty. Comuto SA obsługuje część dotyczącą wspólnych przejazdów, a Busfor.pl sp. z o.o. z siedzibą w Katowicach, wpisana do KRS pod numerem 0000616444, część dotyczącą rezerwacji biletów autobusowych. W polskiej wersji Regulaminu Polska pojawia się wyłącznie w tych dwóch postanowieniach.
Według art. 12 Regulaminu spółka „w charakterze pośrednika we wspólnym przejeździe” „nie świadczy żadnej usługi transportu i nie działa w charakterze przewoźnika”, nie jest właścicielem pojazdów, nie kontroluje prawdziwości ani legalności ogłoszeń i nie jest stroną porozumienia o podziale kosztów zawartego między użytkownikami.
Regulamin podlega prawu francuskiemu, z zastrzeżeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów kraju stałego zamieszkania konsumenta, a spór może trafić do sądu w Paryżu albo w miejscu zamieszkania użytkownika (art. 15.1). Według ujawnienia wymaganego przez unijne rozporządzenie o usługach cyfrowych, zaktualizowanego w sierpniu 2026 roku, średnia miesięczna liczba aktywnych odbiorców w Unii Europejskiej za okres od 1 lutego do 31 lipca 2026 roku wynosiła około 6,61 mln.
Jak przebiega rezerwacja i rozliczenie udziału w kosztach
Kwotę udziału w kosztach ustala kierowca przy publikacji ogłoszenia, na własną odpowiedzialność. Według art. 5.1.1 Regulaminu platforma podpowiada kwotę orientacyjną, a użytkownik może ją zmienić w górę lub w dół, przy czym platforma ogranicza zakres tej zmiany. Osobno platforma może pobierać opłatę serwisową, od pasażera albo od kierowcy, a sposób jej naliczania różni się między krajowymi wersjami platformy (art. 5.1.2).
Według art. 4.2.1 wniosek pasażera o rezerwację miejsca jest akceptowany automatycznie, jeżeli kierowca wybrał tę opcję przy publikacji, albo ręcznie przez kierowcę. Po potwierdzeniu rezerwacji platforma przekazuje obu stronom numery telefonów, jeśli wyraziły na to zgodę, a od tej chwili użytkownik „ponosi wyłączną odpowiedzialność za wykonanie umowy łączącej go z drugim Użytkownikiem”.
Sposób zapłaty zależy od wersji platformy. Regulamin przewiduje albo płatność online w chwili rezerwacji, albo zapłatę bezpośrednio kierowcy w pojeździe, najpóźniej w chwili wysiadania, gotówką lub w uzgodniony sposób. Przy płatności online całość wpłaty pasażera trafia na zablokowane konto prowadzone przez dostawcę rozwiązania płatniczego Hyperwallet, którym według Regulaminu jest spółka PayPal (Europe) S.à r.l. et Cie, S.C.A. Sama spółka BlaBlaCar „nigdy nie jest w posiadaniu środków pieniężnych Użytkowników”. Przy płatności online pasażer ma po przejeździe 1 godzinę na zgłoszenie reklamacji. Gdy jej nie zgłosi, kierowca dysponuje kwotą udziału w kosztach pomniejszoną o opłatę serwisową i może ją wypłacić na rachunek bankowy albo rachunek PayPal (art. 5.4.1).
Udział w kosztach a zarobkowy przewóz osób – Regulamin i ustawa o transporcie drogowym
Regulamin zakazuje kierowcy zysku. Art. 5.1.1 stanowi, że czerpanie zysku z platformy jest „surowo zabronione”, a art. 6 zobowiązuje kierowcę do żądania kwoty nie wyższej niż koszty rzeczywiście ponoszone, przy czym kierowca ma ponosić także swoją część tych kosztów. Kto tę granicę przekroczy, „samodzielnie ponosi ryzyko przekwalifikowania operacji”. Ogłoszenie może opublikować wyłącznie konsument niedziałający w ramach działalności zawodowej, samochodem osobowym do 7 miejsc, z ważnym ubezpieczeniem OC (art. 4.1). Spółka zastrzega prawo zawieszenia konta, gdy użytkownik generuje zysk pojazdem typu taxi lub służbowym albo gdy częstotliwość przejazdów, liczba pasażerów lub wysokość kwoty wskazują na zysk.
Ustawa z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego 29 października 2025 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490), buduje swoje pojęcia wokół działalności gospodarczej. Krajowy transport drogowy to według art. 4 pkt 1 podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, a określenie to obejmuje także działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 3 lit. c). Pośrednictwo, zdefiniowane w art. 4 pkt 24 jako działalność gospodarcza polegająca na przekazywaniu zleceń przewozu samochodem osobowym połączonym z zawieraniem umowy, pobieraniem opłaty albo umożliwianiem jej uregulowania przez aplikację lub stronę internetową, wymaga licencji na podstawie art. 5b ust. 2 pkt 2. Ta sama ustawa w art. 5e zakazuje prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą, a przewóz okazjonalny definiuje w art. 4 pkt 11 jako przewóz osób niebędący przewozem regularnym, regularnym specjalnym ani wahadłowym. Ustawowe pośrednictwo jest działalnością gospodarczą o cechach z art. 4 pkt 24, a czy działalność Comuto SA odpowiada tej definicji, z odczytanych dokumentów nie wynika. Wykazu przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób, który na podstawie art. 27d prowadzi Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie odczytano.
Art. 3 ust. 1 pkt 1 wyłącza spod przepisów ustawy przewóz pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą w niezarobkowym przewozie drogowym osób. Sam niezarobkowy przewóz drogowy jest jednak w art. 4 pkt 4 zdefiniowany jako przewóz na potrzeby własne, nieodpłatny, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo wobec jego podstawowej działalności gospodarczej. Przejazdu prywatnego kierowcy z pasażerem, który dokłada się do kosztów, ustawa nie nazywa w żadnym z tych przepisów, a pięć ustaw zmieniających ogłoszonych po tekście jednolitym nie dotyka art. 3, art. 4 pkt 1–4, 11 i 24, art. 5b ani art. 5e. Czy konkretny przejazd mieści się w którejś z ustawowych definicji, nie wynika ani z Regulaminu, ani z samego tekstu ustawy.
Kto jest stroną umowy według Kodeksu cywilnego i Prawa przewozowego
Umowa między kierowcą a pasażerem jest, według art. 4.2.1 Regulaminu, umową łączącą dwóch użytkowników, za której wykonanie odpowiada każdy z nich, a nie spółka. Kodeks cywilny w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego 17 czerwca 2026 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 795) definiuje umowę przewozu w art. 774 jako zobowiązanie przewoźnika, podjęte w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do przewiezienia osób lub rzeczy za wynagrodzeniem. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1262) w art. 1 ust. 1 reguluje przewóz wykonywany odpłatnie na podstawie umowy przez uprawnionych do tego przewoźników.
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną ruchem pojazdu Kodeks cywilny reguluje niezależnie od tego, jak nazwać umowę. Zgodnie z art. 436 § 1 w związku z art. 435 § 1 samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji odpowiada za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzoną komukolwiek przez jego ruch, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Zdanie drugie art. 436 § 1 przenosi tę odpowiedzialność na posiadacza zależnego, gdy posiadacz samoistny oddał mu środek komunikacji w posiadanie zależne. Art. 436 § 2 zdanie drugie stanowi wyjątek. Wobec osób, które posiadacz przewozi z grzeczności, odpowiada on tylko na zasadach ogólnych. Zasadę ogólną wyraża art. 415, według którego do naprawienia szkody obowiązany jest ten, kto wyrządził ją z własnej winy. Odpowiedzialności z art. 435 i 436 nie można z góry wyłączyć ani ograniczyć (art. 437).
Kodeks nie definiuje przewozu z grzeczności ani nie rozstrzyga, czy przejazd, do którego pasażer dokłada się do kosztów, jest przewozem z grzeczności. Odczytane teksty ustaw tej kwalifikacji nie zawierają, a ten tekst jej nie dopowiada.
Z czyjego ubezpieczenia pokrywana jest szkoda pasażera
Szkodę pasażera, za którą odpowiada posiadacz lub kierujący, pokrywa obowiązkowe ubezpieczenie OC posiadacza pojazdu. Ustawa z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego 15 czerwca 2026 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 783), nakłada w art. 23 ust. 1 na posiadacza pojazdu mechanicznego obowiązek zawarcia umowy OC za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu. Z tego ubezpieczenia przysługuje według art. 34 ust. 1 odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący są obowiązani do odszkodowania za szkodę będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia albo utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Za szkodę w związku z ruchem uważa się także szkodę powstałą podczas wsiadania do pojazdu i wysiadania z niego oraz podczas zatrzymania lub postoju (art. 34 ust. 2).
Ubezpieczeniem objęta jest odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem w okresie ubezpieczenia wyrządziła szkodę w związku z jego ruchem (art. 35 ust. 1), w tym osoby niebędącej posiadaczem pojazdu. Suma gwarancyjna nie może być według art. 36 ust. 1 niższa niż 29 876 400 zł przy szkodach na osobie i 6 021 600 zł przy szkodach w mieniu, na jedno zdarzenie i bez względu na liczbę poszkodowanych, stan na 18 września 2026 roku.
Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1–3 zakład ubezpieczeń nie odpowiada między innymi za szkody:
- w mieniu, wyrządzone przez kierującego posiadaczowi pojazdu,
- wynikłe w przewożonych za opłatą ładunkach, przesyłkach lub bagażu, chyba że odpowiada za nie posiadacz innego pojazdu,
- polegające na utracie gotówki, biżuterii, papierów wartościowych i dokumentów.
Regulamin nie tworzy własnego ubezpieczenia przejazdu. Art. 8.2 zobowiązuje kierowcę do posiadania ważnego OC w chwili przejazdu i do upewnienia się, że jego ubezpieczenie obejmuje wspólny przejazd, a pasażerowie są w jego pojeździe uznawani za osoby trzecie. Zawodowe ubezpieczenie OC Comuto SA u Hiscox Europe Underwriting Limited oraz wpis spółki do rejestru pośredników w zakresie ubezpieczeń, bankowości i finansów (Orias) pod numerem 15003890, wymienione w art. 17, dotyczą samej spółki, nie przejazdów jej użytkowników.
Źródła: Regulamin BlaBlaCar, wersja polska obowiązująca od 15 czerwca 2026 r., https://legal.blablacar.com/pl-pl/terms-and-conditions/ – art. 1, 2, 4.1, 4.2.1, 5.1, 5.4.1, 6, 8.2, 12, 15.1, 17 i 18.1. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tekst jednolity ogłoszony obwieszczeniem Marszałka Sejmu z 20 października 2025 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490) – art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 1, 3, 4, 11 i 24, art. 5b ust. 2, art. 5e, art. 27d ust. 1; ustawy ogłoszone po tekście jednolitym objęte kontrolą: Dz. U. z 2025 r. poz. 1676, 1795 i 1843 oraz z 2026 r. poz. 875 i 982. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, tekst jednolity (Dz. U. z 2026 r. poz. 795) – art. 415, 435, 436, 437 i 774. Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, tekst jednolity (Dz. U. z 2024 r. poz. 1262) – art. 1. Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, tekst jednolity (Dz. U. z 2026 r. poz. 783) – art. 23 ust. 1, art. 34, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1 i art. 38 ust. 1. Teksty ustaw i wykazy aktów zmieniających za serwisem eli.gov.pl (Dziennik Ustaw, identyfikatory ELI). Wszystkie źródła odczytane 18 września 2026 roku.