Zwrot towaru zakupionego przez internet ma w polskim prawie nazwę odstąpienia od umowy zawartej na odległość, a termin na nie wynosi 14 dni – tak stanowi art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2026 r. poz. 1244). Konsument, który zawarł z przedsiębiorcą umowę na odległość, może w tym terminie odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35. Potoczny „zwrot” nie jest reklamacją – to prawo do rezygnacji z zakupu niezależnie od tego, czy towar jest wadliwy lub niezgodny z umową.
Opisany niżej stan prawny jest aktualny na 7 października 2026 roku. Tekst jednolity ustawy pochodzi z obwieszczenia Marszałka Sejmu z 4 września 2026 roku, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw 23 września 2026 roku. Obejmuje stan prawny na 2 września 2026 roku, w tym zmianę wprowadzoną ustawą z dnia 5 sierpnia 2025 r. (Dz. U. poz. 1172), której art. 9 obowiązuje od 27 listopada 2025 roku. Według wykazu aktów zmieniających Kancelarii Sejmu późniejszych zmian ustawy nie ogłoszono. Ustawa uchwalona przez Sejm 4 września 2026 roku także zmienia ustawę o prawach konsumenta, ale nie zawiera żadnego przepisu o odstąpieniu, a jej uchwalony tekst przewiduje wejście w życie 27 września 2027 roku.
Odstąpienie bez podania przyczyny – co to jest i kogo obejmuje
Prawo z art. 27 przysługuje konsumentowi przy umowie zawartej na odległość. Konsumentem jest według art. 221 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 795) osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Prawo to nie obejmuje więc zakupu od osoby, która nie jest przedsiębiorcą. Umowa zawarta na odległość to według art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.
Skutek odstąpienia opisuje art. 31 ust. 1 – umowę uważa się za niezawartą. Konsument nie może zrzec się praw przyznanych mu w ustawie, a postanowienia umów mniej korzystne dla niego niż przepisy ustawy są nieważne (art. 7) – dotyczy to także regulaminu sklepu skracającego termin. Rozdział 4 ustawy dotyczy wyłącznie umów zawartych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, dlatego zakupu w sklepie stacjonarnym co do zasady nie obejmuje – wyjątkiem jest między innymi umowa zawarta w lokalu przedsiębiorstwa bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest tym lokalem, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron (art. 2 pkt 2 lit. c).
Od 1 stycznia 2021 roku przepisy rozdziału 4 dotyczące konsumenta stosuje się także do osoby fizycznej zawierającej umowę bezpośrednio związaną z jej działalnością gospodarczą, gdy z treści tej umowy wynika, że nie ma ona dla tej osoby charakteru zawodowego, wynikającego w szczególności z przedmiotu działalności udostępnionego na podstawie przepisów o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – początkowo na podstawie art. 38a, a od 1 stycznia 2023 roku na podstawie art. 7aa ust. 1. Określenie „przedsiębiorca na prawach konsumenta” jest potoczne – w tekście ustawy nie występuje. Osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną oraz osoba fizyczna zawierająca umowę o charakterze zawodowym pozostają poza rozdziałem 4 – przy kupnie towaru Kodeks cywilny nie daje im prawa odstąpienia bez podania przyczyny, a odstąpienie umowne wymaga zastrzeżenia w umowie (art. 395 § 1). Odstąpienie bez podania przyczyny to inna instytucja niż odpowiedzialność sprzedawcy za wadę – tę drugą opisuje osobno tekst o rękojmi i gwarancji.
Skąd wzięło się 14 dni
Termin 14 dni pochodzi z art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów. Wcześniejsza dyrektywa 97/7/WE przewidywała w art. 6 ust. 1 termin „co najmniej siedem dni roboczych”, a polska ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów dawała w art. 7 ust. 1 dziesięć dni. Motyw 40 dyrektywy z 2011 roku uzasadnia ujednolicenie – różnice w długości okresów zarówno między państwami członkowskimi, jak i między umowami na odległość a umowami poza lokalem przedsiębiorstwa prowadziły do niepewności prawa i kosztów, dlatego dla obu typów umów ustalono taki sam okres.
Dyrektywa 2011/83/UE jest aktem pełnej harmonizacji – jej art. 4 zakazuje państwom członkowskim utrzymywania lub wprowadzania przepisów odbiegających od dyrektywy, surowszych lub łagodniejszych, chyba że dyrektywa stanowi inaczej, więc polski ustawodawca nie mógł zmienić podstawowego terminu. Państwa członkowskie miały stosować przepisy wdrażające od 13 czerwca 2014 roku (art. 28 dyrektywy).
W Polsce dyrektywę wdrożyła ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, ogłoszona 24 czerwca 2014 roku. Zgodnie z jej art. 55 weszła w życie po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia, czyli 25 grudnia 2014 roku, a z tym dniem ustawa z 2000 roku wraz z jej terminem dziesięciu dni straciła moc (art. 52 pkt 1).
Od kiedy biegnie termin i kiedy wygasa
Przy umowie, w której wykonaniu przedsiębiorca wydaje towar i ma obowiązek przenieść jego własność, termin biegnie od objęcia towaru w posiadanie przez konsumenta lub wskazaną przez niego osobę trzecią inną niż przewoźnik (art. 28 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta). Jeżeli jedna umowa obejmuje wiele towarów dostarczanych osobno, partiami lub w częściach, termin biegnie od objęcia w posiadanie ostatniego z nich. Przy regularnym dostarczaniu towaru przez czas oznaczony liczy się pierwsza dostawa, a dla pozostałych umów – dzień zawarcia umowy.
Według serwisu prawakonsumenta.uokik.gov.pl (odczyt 18 września 2026 roku) przy telewizorze odebranym 10 września termin na odstąpienie upływa z końcem 24 września. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem (art. 30 ust. 2).
Termin wydłuża się, gdy przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia (obowiązek z art. 12 ust. 1 pkt 9) – prawo to wygasa wtedy dopiero po upływie 12 miesięcy od dnia upływu podstawowego terminu (art. 29 ust. 1). Jeżeli informacja dotrze w tym czasie, termin upływa po 14 dniach od jej udzielenia (art. 29 ust. 2). Termin 30 dni z art. 27 ust. 2 dotyczy wyłącznie umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa podczas nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta albo wycieczki – zakupów w sklepie internetowym nie obejmuje.
Kiedy prawo odstąpienia nie przysługuje
Art. 38 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta wymienia 14 rodzajów umów, przy których prawo odstąpienia nie przysługuje. Pozycje 1–13 odpowiadają wyjątkom z art. 16 akapit pierwszy dyrektywy 2011/83/UE, w których państwa członkowskie nie mogą przewidzieć prawa odstąpienia. Pkt 14 odpowiada akapitowi trzeciemu, dodanemu dyrektywą 2019/2161, w którym taki wyjątek jest jedynie opcją dla państw członkowskich. Art. 38 ust. 2, odpowiadający akapitowi drugiemu art. 16, wyłącza stosowanie pkt 1–3 i 5 przy nieumówionej wizycie przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta albo wycieczce. Przy sprzedaży towarów przez internet znaczenie ma przede wszystkim siedem pozycji, w których przedmiotem świadczenia jest:
- towar nieprefabrykowany, wyprodukowany według specyfikacji konsumenta lub służący zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb (pkt 3) – według UOKiK na przykład koszulka z zaprojektowanym przez siebie nadrukiem;
- towar ulegający szybkiemu zepsuciu lub mający krótki termin przydatności do użycia (pkt 4);
- towar dostarczany w zapieczętowanym opakowaniu, którego po otwarciu nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu (pkt 5) – według UOKiK na przykład soczewki kontaktowe;
- towary, które po dostarczeniu, ze względu na swój charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi towarami (pkt 6);
- napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie 30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie ma kontroli (pkt 7);
- nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu (pkt 9);
- dzienniki, periodyki lub czasopisma, z wyjątkiem umowy o prenumeratę (pkt 10).
Pozostałe pozycje katalogu dotyczą głównie usług i treści cyfrowych – usług w pełni wykonanych za wyraźną i uprzednią zgodą poinformowanego konsumenta (pkt 1), pilnej naprawy lub konserwacji na żądanie konsumenta (pkt 8), usług z oznaczonym dniem lub okresem, na przykład zakwaterowania (pkt 12), treści cyfrowych bez nośnika materialnego, gdy świadczenie rozpoczęto za zgodą poinformowanego konsumenta (pkt 13), oraz naprawy w pełni wykonanej u konsumenta na jego wyraźne żądanie (pkt 14). Dwie pozycje mogą dotyczyć także towaru – umowa z ceną zależną od wahań na rynku finansowym (pkt 2) oraz umowa zawarta w drodze aukcji publicznej, w której konsumenci fizycznie uczestniczą lub mogą uczestniczyć (pkt 11 i art. 2 pkt 6). Osobny przepis, art. 3a ust. 3, wyłącza odstąpienie w umowach dotyczących usług zdrowotnych zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, których przedmiotem są produkty lecznicze, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne wydane z apteki, objęte art. 96 ust. 7 Prawa farmaceutycznego.
Kto ponosi koszty zwrotu i co ze zużytym towarem
Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia o odstąpieniu, zwrócić konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia towaru (art. 32 ust. 1). Zwrot następuje przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty, jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób, który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami (art. 32 ust. 2). Przedsiębiorca może wstrzymać się ze zwrotem do chwili otrzymania towaru z powrotem lub dowodu jego odesłania, jeżeli sam nie zaproponował odbioru (art. 32 ust. 3).
Przy zakupie towaru konsumenta obciążają koszty z dwóch spośród trzech wyjątków wymienionych w art. 27 ust. 1; trzeci wyjątek, z art. 35, dotyczy usług oraz dostaw wody, gazu i energii rozpoczętych na żądanie konsumenta przed upływem terminu. Jeżeli konsument wybrał sposób dostarczenia inny niż najtańszy zwykły sposób oferowany przez przedsiębiorcę, dodatkowych kosztów nie odzyska (art. 33). Bezpośrednie koszty zwrotu towaru ponosi konsument, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności ich poniesienia (art. 34 ust. 2). Konsument ma obowiązek zwrócić towar nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam go odbierze (art. 34 ust. 1).
Według art. 34 ust. 4 konsument odpowiada za zmniejszenie wartości towaru, które wynika z korzystania z niego w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania towaru. Według serwisu UOKiK (odczyt 18 września 2026 roku) granicą jest zbadanie towaru w taki sposób, w jaki byłoby to możliwe w sklepie stacjonarnym. Ta odpowiedzialność odpada, gdy przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 9.
Co zmieniło się w ostatnich latach
Ostatnia przebudowa rozdziału 4 weszła w życie 1 stycznia 2023 roku i wynikała z dwóch ustaw. Ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz. U. poz. 2581), wdrażająca dyrektywę 2019/2161, dodała art. 27 ust. 2 z terminem 30 dni dla nieumówionych wizyt i wycieczek, w nowym brzmieniu art. 29 objęła obowiązującym od 2014 roku wydłużeniem o 12 miesięcy także termin 30 dni, zmieniła w art. 38 pkt 1 i 13, dodała pkt 14 oraz ust. 2. Dyrektywa 2019/2161 dodała do dyrektywy 2011/83/UE art. 9 ust. 1a, w którym termin 30 dni jest opcją dla państw członkowskich, a przepisy wdrażające miały być stosowane od 28 maja 2022 roku. Ustawa z dnia 4 listopada 2022 r. (Dz. U. poz. 2337) zastąpiła w ustawie, w tym w rozdziale 4, wyraz „rzecz” wyrazem „towar”.
Najnowsza zmiana pochodzi z ustawy z dnia 5 sierpnia 2025 r. (Dz. U. poz. 1172) i obowiązuje od 27 listopada 2025 roku – dodany art. 7aa ust. 2 pozwala osobie prowadzącej działalność gospodarczą złożyć najpóźniej w chwili zawarcia umowy oświadczenie, czy umowa ma dla niej charakter zawodowy, jeżeli nie wynika to z treści umowy, która ma być zawarta.
Dyrektywa 2024/825 z dnia 28 lutego 2024 r. zmienia w dyrektywie 2011/83/UE definicje w art. 2 oraz obowiązki informacyjne w art. 5, 6 i 8, między innymi o handlowej gwarancji trwałości, dodaje art. 22a i 27a, a nie zawiera żadnego przepisu o odstąpieniu. Polska ustawa, która ma ją wdrożyć, została uchwalona przez Sejm 4 września 2026 roku, Senat nie wniósł do niej poprawek, a 24 września 2026 roku przekazano ją Prezydentowi do podpisu. Według wykazu ELI Kancelarii Sejmu, stan na 7 października 2026 r., nie została ogłoszona w Dzienniku Ustaw, a jej uchwalony tekst przewiduje wejście w życie 27 września 2027 roku.
Sposobu odstąpienia dotyczy natomiast dyrektywa (UE) 2023/2673 z dnia 22 listopada 2023 r., poświęcona przede wszystkim umowom o usługi finansowe zawieranym na odległość. Jej art. 1 pkt 3 dodaje do dyrektywy 2011/83/UE art. 11a, według którego przy umowach zawieranych na odległość za pośrednictwem interfejsu internetowego przedsiębiorca zapewnia możliwość odstąpienia również za pomocą funkcji oznaczonej słowami „odstąp od umowy tutaj” lub odpowiadającym im jednoznacznym sformułowaniem. Państwa członkowskie miały przyjąć przepisy wdrażające do 19 grudnia 2025 roku i stosować je od 19 czerwca 2026 roku (art. 2 ust. 1). Według wykazu aktów zmieniających Kancelarii Sejmu, stan na 7 października 2026 r., ustawy o prawach konsumenta w tym zakresie nie zmieniono, a ustawa uchwalona 4 września 2026 roku takiego przepisu nie zawiera.
Źródła: ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2026 r. poz. 1244) – art. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c, art. 3a ust. 3, art. 7, art. 7aa, art. 12 ust. 1 pkt 9, art. 15 ust. 3, art. 21 ust. 2, art. 27–38, art. 52 i art. 55, tekst jednolity z obwieszczenia Marszałka Sejmu z dnia 4 września 2026 r., oraz art. 29 w tekście pierwotnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 827); ustawa z dnia 5 sierpnia 2025 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1172) – art. 9 i art. 16; ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2581) – art. 1 i art. 11; ustawa z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta, ustawy – Kodeks cywilny oraz ustawy – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. poz. 2337) – art. 1 i art. 5; ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz. U. poz. 1495) – art. 1, art. 55, art. 70 i art. 86; ustawa z dnia 31 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 568) – art. 62; ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795) – art. 221 i art. 395; ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225, uchylona) – art. 7; wykaz aktów zmieniających i tekstów jednolitych dla Dz. U. 2014 poz. 827 oraz wykazy pozycji Dziennika Ustaw za lata 2025–2026 z API Europejskiego Identyfikatora Prawodawstwa Kancelarii Sejmu; tekst ustawy z dnia 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta przekazany do Senatu oraz przebieg procesu legislacyjnego druku nr 2799, Sejm RP X kadencji; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011) – motyw 40, art. 4, art. 9, art. 11a, art. 16 i art. 28, wersja skonsolidowana z 27 września 2026 r., EUR-Lex; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. (Dz. Urz. UE L 328 z 18.12.2019) – art. 4 i art. 7; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2673 z dnia 22 listopada 2023 r. (Dz. Urz. UE L z 28.11.2023) – art. 1 i art. 2; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825 z dnia 28 lutego 2024 r. (Dz. Urz. UE L z 6.3.2024) – art. 2; dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. – art. 6; serwis Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prawakonsumenta.uokik.gov.pl, działy „Terminy”, „Koszty”, „Wyłączenia” (strony bez daty publikacji). Źródła odczytane 18 września 2026 roku; tekst jednolity ustawy o prawach konsumenta z 2026 r. poz. 1244, wykaz aktów zmieniających, wykaz Dziennika Ustaw za 2026 rok, tekst pierwotny ustawy o prawach konsumenta, przebieg procesu legislacyjnego druku nr 2799, dyrektywa 2023/2673 i wersja skonsolidowana dyrektywy 2011/83/UE – 7 października 2026 roku.